Can men be feminists?

21/02/2015

Do you believe that men and women should have equal rights?

– Of course!

Do you believe we should fight for these rights?

– Of course!

Then you’re a feminist as well!

– No I’m not! Why should I fight for women’s rights?

You have to see the fake comfort that you benefit because of patriarchy and fight against that.

– Women should fight for their rights and they should earn it. Why should I bother fighting for them?

Are you talking about the rights that patriarchy took from women? The rights that they should’ve had from the beginning?

– This is none of my business, this is not my fight; it’s the fight of women.

This was a dialog that I had with a man I once loved. We had argued on discussions like this for many times. I tried to justify his resistance. After all he was a man and he did not understand the respect that he automatically gained by being born with a penis. I was unable to bring myself to accept the fact that I was with a man who was not a feminist, so I blamed the penis and tried to justify him. Heterosexual feminists who have penises. Is that even possible?

Now he and others like him decided to support the women’s resistance in Turkey after the murder of Özgecan Aslan. Actually, they’re more in solidarity for stopping femicide, rape and sexual harassment in Turkey. This is a good start; yet how will they solve this problem without including themselves into the problem? Of course I don’t imply that all men are rapists or all men are potential criminals. What I’m saying is that without bringing patriarchy down, we cannot solve all the problems we face because of patriarchy, including rape.

Let’s make this clear first. Women are not under the custody of god like Erdoğan, the president of Turkey claims. Nobody is under anybody’s custody, and nobody owns anybody. It’s not the men’s responsibility to protect women. When you see women as a secondary gender who needs protection, you’re declaring women as impotent. You cannot stop rape by the possessive perception such as “how would you feel if this was done to your mother or sister?” (Unfortunately this is a very common perception in Turkey.) What will happen to the women who are not mothers or sisters? What will happen to those women you call “unclaimed for”? Do you think rape will end in a system where you have to stake out a claim for your mother, your sister, your wife? What will happen to them, when you fail to protect them? Someone said “we will stay in the bus until the last women on the bus gets off.” What will happen to that women after she gets off the bus? You think women get raped only in buses? What will you do for the fathers who say “why can’t I taste the fruit of my own tree?” and rape their daughters? There’s a TV campaign from KADEM Turkey which says “Real men don’t hit women, be a real man!” How wrong it is to believe violence will end by the help of the “real men”! This definition itself is masculine; it’s a part of patriarchy. There’s also this video from India that got viral in Turkey. A young girl is walking by herself in the street and two men corner her. She gets scared and she cannot do anything. All of a sudden, other men arrive and they form a circle around her and the harassers escape. A women, is saved from a man, by another man.  Isn’t it enough that you’ve pumped up your egos by saving princesses? Of course, this entire paragraph was for those men who do not comprehend the feminist ideology, those who define “manhood” upon power and those who are macho and possessive. They’re called “benevolent sexists” in literature. They do not commit sexual harassment or rape; yet they do not help to solve the issue either. They’ve already left reading this paragraph in the middle so let’s continue with those who are still here.

When we see the violence against women, rape and femicide as an individual man’s issue, when we label those men as “sick” or “psycho” we refuse to accept the sociological and cultural dimension of this problem. This problem can only be solved by the change in the collective perception of both men and women. This problem can only be solved by understanding what patriarchy is and accepting feminist ideology in order to fight against it.

I’ve defined feminism so many times before. Let me do it again: feminism is defining, building and defending equal political, economic and social rights for both genders. I do not understand those men who don’t see themselves as a part of this fight and those women who don’t want men to be a part of this fight, as this fight would enable equal rights and treatment for both genders, and it’s beneficial for both genders. Of course there are those men who hijack feminist protests and try to manipulate the feminist ideology by turning this fight into a men’s fight with their masculine and possessive behaviour. Let’s ignore those. How much of a feminist a man can be? This is debatable as well, yet I’d like to explain why men should be feminists.

We have to elaborate the definition of the primary seed of patriarchy: misogyny. Because misogyny is not only hatred or dislike of women, but it’s also humiliating and ignoring anything that is feminine and female. At this point, any adjective that is associated with femininity – emotional, passive, quiet, kind, self cautious, innocent, weak, nurturing, soft, obedient – gets humiliated and made fun of, no matter which gender performs these types of behaviours. In masculinity, which is loaded on any men’s shoulders by birth, there is no room for these types of behaviours. Boys cannot cry “like girls.” They cannot wear pink or play with dolls. Their emotions that are pertain to human, yet associated with femininity, are constantly oppressed. They are taught to protect their mothers, sisters, girl friends from a very early age. When you say “teach your sons to protect women” you have no idea how much of pressure you put on them under by teaching little children to take responsibility of someone else, other than themselves. The comfort that patriarchy provides to men is indisputable, yet this comfort comes with a price. Men have to prove and protect his masculinity at all times. Boys who show feminine behaviour at school constantly get bullied, beaten and excluded by their macho male friends. Adolescent boys who do not have facial hair get made fun of; boys who do not join their friends when they humiliate girls are asked “are you a f.ggot?” Sometimes they think the only way to protect their masculinity and prove that they are not feminine is violence.

Heterosexual men grow into a system where they have to be the one to earn money and provide economic comfort to their families. Their wives can work, but cannot earn more money than them; because this would cause them embarrassment in their social circle. They would question themselves: “Am I not man enough?” There is also this perception of men wanting to put their penises inside anything basically, just because they cannot control their sexual needs. Sexual needs are only associated with men. A man’s penis always has to be hard and ready in front of a woman. There are so many men whose sexual life is ruined because of this pressure and they face erectile dysfunction or premature ejaculation problem. Men are also not allowed to take care of their children, children that they co-created with their partners. Because men who take care of their children at home are not seen at the same level with men who make money outside of home. Men are deprived from their own children’s care. From nurturing, communicating, forming an emotional bond and many more. Patriarchal system does not imprison only women and LGBTI, it imprisons heterosexual men as well.

Let those men who refuse to see this imprisonment walk as privileged penises in their fake comfort world. When we change the definition of power, the power they think they have, will not be provided by maleness anymore. And by the way, I have no intention of putting men into the position of victims. I would not dare to compare what patriarchy has taken away from men to what it has taken away from women. As patriarchy takes the primary right, the right to live away from women, men do not have this problem. I would not want to blur anyone’s resistance, yet I don’t understand why fighting for gender equaliy, a problem of both genders, is still the responsibility of women only.

Advertisements

Feminist erkek olur mu?

21/02/2015

Kadın ve erkeğin eşit haklara sahip olması gerektiğine inanıyor musun?

– Tabii ki!

Bu haklar için mücadele etmek gerektiğine inanıyor musun?

– Tabii ki!

O zaman sen de feministsin!

– Hayır değilim! Kadın hakları için neden ben mücadele edeceğim?

 Ataerkinin sana sunduğu sahte konforu anlaman ve bununla mücadele etmen gerek.

–  Kadınlar mücadele edip alsınlar haklarını, ben neden uğraşmalıyım ki bunun için?

Ataerkinin kadınlardan aldığı ve en başından beri zaten sahip olmaları gereken haklardan mı bahsediyorsun?

– Bu konu beni ilgilendirmez, bu benim değil, kadınların mücadelesi.

Bir zamanlar çok sevdiğim bir erkek ile aramızda geçen bir diyalogdu bu. Bu ve bunun gibi yüzlercesi üzerine tartışmıştık defalarca. Gösterdiği direnci kendimce haklı görmeye çalışmıştım hep. Ne de olsa erkekti ve doğuştan penis sahibi olmanın ona kazandırdığı genel geçer saygıyı anlamıyordu. Doğuştan penis sahibi olmanın ona yüklediği zorluklarla mücadele etmesi gerektiğini de anlamıyordu. Feminist olmayan bir erkekle beraber olmayı kendime yediremediğimden, her şey penis yüzünden diyor, onu haklı çıkarmaya çalışıyordum kendimce. Penisli heteroseksüel feministler. Olur muydu ayol öyle şey?

Şimdi o ve onun gibiler Özgecan Aslan’ın katledilişinden sonra kadın dayanışmasına destek olma kararı almışlar. Daha doğrusu kadın cinayetlerini, taciz ve tecavüzü önleme odaklı bir dayanışma içerisindeler. Bu güzel bir başlangıç; fakat bunu yaparken soruna kendilerini müdahil etmeden, sorunu nasıl çözecekler ki? Her erkek tecavüzcüdür, tacizcidir, her erkek potansiyel suçludur demiyorum tabii ki, tecavüz ataerkinin sorunudur diyorum. Ataerkiyi devirmediğimiz müddetçe, sadece tecavüz değil, ataerkiyle beraber gelen bütün sorunları yaşamaya devam edeceğiz diyorum.

Şimdi öncelikle şu konuya bir açıklık getirelim. Kimse kimsenin emaneti değildir, kimse kimsenin sahibi de değildir. Kadını korumak erkeğin sorumluluğunda değildir. Kadını korunmaya muhtaç ikinci bir cins olarak gördüğümüz anda, kadının acizliğini deklare etmiş oluruz. “Aynısını anana, bacına yapsalardı ne olurdu?” üzerinden sahiplenmeci bir tavırla da engelleyemezsiniz tecavüzleri. Ana, bacı olmayan kadınlar ne olacaklar? Hani şu “sahipsiz” dediğiniz kadınlar. Ananıza, bacınıza, eşinize sahip çıkmak zorunda olduğunuz bir düzende, tecavüzler biter mi sandınız? Sahip çıkamadığınız zaman ne olacak? Birileri demiş ki dolmuşta son kalan “bayan” inmeden dolmuştan inmeyeceğiz. O “bayan” dolmuştan indikten sonra ne olacak? Kadınlar sadece dolmuşta mı tecavüze uğruyor? “Kendi ağacımın meyvesinin tadına bakamayacak mıyım?” diyen babalar ne olacak? Mesela KADEM’in “adam olan erkek kadına el kaldırmaz, önce adam ol” kampanyası da, şiddeti “adam” tanımı üzerinden kaldırmayı hedeflediğinden tamamen yanlış. Eril dille yapılan adam tanımı da ataerkinin bir parçası çünkü. Ya da mesela şu aralar sosyal medyada Hindistan’dan bir video dönüyor. Bir genç kız sokakta yalnız yürürken iki erkek onu sıkıştırıyorlar. Kız korkuyor ve hiçbir şey yapamıyor. Birden kızın etrafında farklı erkekler çember oluşturup kızı koruma altına alarak tacizcileri kovuşturuyorlar. Bir kadın, bir erkekten, yine başka bir erkek tarafından kurtarılıyor. Şu prensesleri kurtara kurtara erkeklik egonuzu şişirdiğiniz yetmedi mi artık? Şimdi bu paragrafın tamamı zaten feminist ideolojinin f’sini dahi anlayamamış olan, erkekliği güç üzerinden tanımlayan maço ve sahiplenmeci erkeklerimiz içindi. Onlara literatürde “iyi huylu cinsiyetçiler” deniyor. Taciz, tecavüz etmezler; ancak sorunun çözülmesine de katkıda bulunmazlar. Zaten onlar bu paragrafı yarısında okumayı bıraktıkları için, şimdi geri kalanlarla devam edelim.

Kadına yönelik şiddeti, tecavüzü ve cinayetleri, bireysel erkek sorunu olarak görerek, o erkekleri “hasta” “sapık” vs tabirlerle tanımlayarak, sorunun sosyolojik ve kültürel boyutunu reddetmiş oluyoruz. Sorun çözülecekse, hem kadın, hem de erkeğin kolektif algısının değişimi ile çözülecek. Ataerkinin ne olduğunu anlayarak ve bununla mücadele etmek için feminist ideolojiyi benimseyerek çözülecek.

Daha önce defalarca kez tanımladım. Tekrar tanımlayayım: feminizm; politik, ekonomik ve sosyal hakların her iki cinsiyet için de eşit olarak tanımlanması, kurulması ve savunulması anlamına geliyor. Erkeklerin ve kadınların eşit haklarla muamele görmesi, her iki cinsiyetin de yararına olacakken, kendini bu mücadeleye müdahil görmeyen erkekleri ve erkeklerin bu mücadelede yer almasını tercih etmeyen kadınları anlamakta güçlük çekiyorum. Evet, feminist eylemleri gasp eden ve mücadeleyi bir erkek mücadelesine çevirmeye çalışan, eril ve sahiplenmeci bir dille feminist ideolojiyi çarpıtan erkekler yok değil. Onları geçelim. Bir erkek ne kadar feminist olabilir? Bu kısım da tartışılır; ancak bir erkek neden feminist olmalıdır, bunu anlatmak istiyorum biraz.

Ataerkinin birincil tohumu olan kadın düşmanlığı yani mizojiniyi biraz açmak gerek. Çünkü mizojini tanımında aynı zamanda dişi ve feminen olan her şeyi aşağılama ve yok sayma da var. Bu noktada feminenlikle bağdaştırılan her türlü sıfat – duygusal, pasif, sessiz, nazik, özgüvensiz, masum, güçsüz, anaç, yumuşak, itaatkâr – hangi cinsiyet tarafından gösteriliyor olursa olsun aşağılanır ve komik bulunur. Erkeklerin üzerine doğuştan yüklenen maskülenlikte bu sıfatlara yer yoktur. “Kız gibi” ağlayamaz erkek çocukları. Pembe giyemez veya bebeklerle oynayamazlar. Düzenli olarak bastırılır insana mahsus olan ama kadınlıkla özdeşleştirilen duyguları. Çok genç yaşta annelerini, kız kardeşlerini, kız arkadaşlarını sahiplenme ve koruma algısıyla büyütürler. Hani “oğullarınıza kadınları korumayı öğretin” diyorsunuz ya, ufacık çocuklara kendileri dışında bir varlığın mesuliyetini yükleyerek, onları nasıl bir eziyete tabi tuttuğunuzun farkında bile değilsiniz. Ataerkil sistemde erkekliğin getirdiği konfor tartışmasız; ancak bu konforun bedeli vardır. Bu erkekliği düzenli olarak koruması ve kanıtlaması gerekmektedir. Feminenlik tehdidi sürekli enselerindedir. Feminenlik gösteren erkekler okul çağında maço erkekler tarafından ezilir, dövülür ve dışlanır. “Köse” erkekle dalga geçilir, kadın aşağılamalarına katılmayan erkeğe “sen i.ne misin?” denir.  Erkekliğini korumanın ve feminen olmadığını kanıtlamanın bazen tek bir yolu olduğunu düşünürler: şiddet.

Büyüdüklerinde para kazanan ve ailesine ekonomik rahatlığı getirecek olan taraf olmak zorundadır heteroseksüel erkekler. Eşleri çalışabilir; ancak onlardan fazla para kazanamaz mesela. Toplum içinde utanç getirir ona bu çünkü. “Yeterince erkek değil miyim?” diye sorgular kendini. Erkeğin “s.kini tutamadığı için” bir yerlere sokması gerektiği algısı da var. Cinsel ihtiyaçlar sadece erkeklerle özdeşleştirilir. Bir erkeğin penisi bir kadın karşısında her zaman dik ve hazır olmalıdır. Bu baskıyla gelen ereksiyon, erken boşalma sorunları ile cinsel hayatı rezil olan erkekler çok mesela. Kendinden bir parça olan çocuğunun bakımını da üstlenemez ayrıca erkekler. Evde çocuk bakan erkek ile ofiste para kazanan erkek aynı statüde konumlandırılmaz. Çocuklarından mahrum bırakılır erkekler. Çocuk bakımından, iletişiminden,  duygusal bağdan ve daha nicesinden. Ataerkil sistem sadece kadınları ve LGBTİleri değil, heteroseksüel erkekleri de zincirler.

Bırakın bazı erkekler bu zinciri görmeden, içinde bulunduğu sistemin sahte konforu içerisinde ayrıcalıklı penisler olarak yürümeye devam etsinler. O erkeklerin ellerinde tuttuklarını sandıkları güç tanımını değiştirdiğimiz zaman, güç erillikten geçmeyecek artık. Ha bu arada, bu yazdıklarımla erkekleri mağdurlaştırma ve kurbanlaştırma gibi bir amacım yok.  Ataerkinin kadınların elinden aldıkları ile erkeklerin elinden aldıklarını karşılaştıracak cürete sahip değilim. Ataerki, kadınların birincil hakkı olan yaşam hakkını ellerinden alırken, erkeklerin böyle bir sorunu yok henüz. Kimsenin direnişini bulanıklaştırmak istemem; ancak iki cinsiyetin de sorunu olan cinsiyet eşitsizliği ile mücadele, neden sadece kadınların mesuliyetinde, bunu anlayabilmiş değilim hâlâ.

(Bu yazı aynı zamanda T24‘de yayınlanmıştır.)

The feminist resistance in Turkey following the murder of Özgecan

17/02/2015

TRIGGER WARNING: This article contain information about sexual assault and/or violence which may be triggering to survivors

. ozgecan-aslan-icin-kadinlardan-protesto-yuruyusu--5304295

On February 11th, Özgecan Aslan, a 20 year old student in Mersin, Turkey, was taking the bus home from school. She was the only one left on the bus when the driver took a different path. She got scared and started arguing with him. He stopped the bus in a deserted area, and when he attempted to rape her, she resisted and sprayed pepper spray in his eyes. (In Turkey it’s the number one purse item for women.) He got mad and took his knife and started stabbing her. She scratched his face trying to resist. Finally he used a crowbar to hit her until she died. He took her dead body to his father and his friend. The three men took her to the woods, cut her hands off so that his DNA would not be found under her fingernails burned her body to destroy the evidence and left her there. I’m nauseous from anger.

I’ve grown a new habit of cracking my knuckles when I get angry. My fingers struggle to type. I’ve been a feminist for 29 years, and a feminist activist for one. And people who laugh in my face when I say I’m a feminist are mourning for Özgecan today. I want to spit in their faces.

48 days of 2015 are past us. In these 48 days in Turkey, including Özgecan, 37 women have been murdered by male violence. Nobody knows their names. Nobody protested their murders. For none of them has social media been “shaken” with worldwide trending topics. I’ve lost my voice from screaming about the femicide in Turkey and those who have questioned my screams with “don’t you think the wording women massacre is a little strong?” are now shedding crocodile tears for Özgecan.

Men and women who are embarrassed to call themselves feminists, hypocrites who play house with society’s gender roles, talk about Özgecan today. I want to puke. When they have done nothing up until today for all of the other women who have been victims, now they rub their show of sensitivity in  our faces. How is Özgecan different from the 13 year old girl sold for a “bride price” who gets raped by her 50 year old “owner” every night? Who knows that girl’s name? Who talks about her? Nobody. Because that girl is not an educated member of the middle class. Those who take offence at imagining themselves in that girl’s shoes have no problem with empathizing with Özgecan though. Even corpses have class in this system. And murders are categorized by the level of attention they receive. The more savage, the more horrific, the more attention the violence gets. It’s not enough to be raped and murdered, your body needs to be cut in pieces and burned on top of that to get enough attention for people to actually talk about you.

When Özgecan’s murder was first revealed, the news was shared on the third page, yet once the social media attention increased, they pulled it to the headlines. Not because they cared about Özgecan, but for the “clicks” it would bring to their sites as a hot topic. The last time a femicide was featured on the front page of a mainstream newspaper in Turkey was when the chief editor of Habertürk, Fatih Altaylı, published the photo of Şefika Erik, naked and dead, with the knife that her husband stabbed her with in her back. It was published as murder porn. Come on, let’s be realistic, everybody condemns femicide in Turkey, but nobody really gives a damn about it. Our sensitivity just moves along the current of the daily news, whatever is the hot – or horrific – topic. I saw the photo of Özgecan shared on Twitter when she was missing. Somebody shared it and said they were looking for her. One scumbag commented to say “Why are you making a big fuss about it? It’s been only a day, she probably just hasn’t woken up yet.” In other words: “She’s sleeping in the arms of some man, relax.” The man who commented on the news of the women who has been raped by her husband by saying “But it can’t be rape if it’s her husband” now says he’s in solidarity with Özgecan. The man who said “But you’re only talking about it to get attention” when I talk about street harassment now says he’s crying for Özgecan. The man who asked “What, so you’re going to invent a new language?” when I said I was uncomfortable with swear words that imply sexual violence now says “Stop femicide!” Excuse me, but how are we going to stop femicide? Without changing the collective perception of the society, the norms and the de facto acceptances, do you think we’ll say “Ok everyone we’re stopping femicide” and poof, femicide will magically disappear? Without understanding the correlation between the man who says “f.ck you” and the man who physically f.cks you without your consent, how are we going to solve this problem?

I had a big breakdown 3 weeks ago. In between e-mails coming from different women asking for help and the stories of harassment, rape, violence, murder, the question “But what can I do on my own?” echoed in my head and I couldn’t swallow my sobs. The articles that I started writing and could not finish, the women I wanted to help but couldn’t collapsed on top of me. I wanted to buy a rifle and form an armed patrol unit. One task force that hunts down those who commit street harassment, another one for those who beat women, another one to track rapists and one more for those who kill women. You might think I’ve gone insane, but I’ve come to the point where I think that insanity itself was invented by patriarchy.

So if you’re the sane ones then I have to ask you, you think we should wait for government –  which is men from head to toe – to free women? Especially in Turkey… You think a president who defines gender equality based on creation (using an Islamic term I won’t use here) and says that men and women are not equal will help stop femicide? Maybe you don’t know, but in Turkey there is no ministry for women. Women issues are dealt with under the “Family and Social Politics Ministry.” And the head of this ministry that defines existence of women only within the family, Ayşenur İslam, says “It’s unnecessary to make a fuss about femicide in Turkey, it happens everywhere.” Will this “woman” minister who refuses to meet with women associations solve the problem? Will this government who pays for each child born, as if women are breeding animals, solve the problem?

The government who turns sacred mothers into house workers? Really? You think lawyers will solve this problem? The lawyers who claim that if the government makes monthly payments to single men so that they can have sex with sex workers they will stop raping women? This is the reality of Turkey.  And now people are saying they want death penalty back in Turkey. As if they don’t know that in countries run by Islamic regime, women who have been raped are seen as a part of the crime and are murdered by execution as well. Let the death penalty arrive and you will see how the sultan of Turkey will implement it.

It hurts to think about it. Özgecan resisting the bus driver Suphi Atındöken as he tried to rape her. Spraying pepper spray, scratching his cheeks. How could he have enough knowledge to remove the DNA evidence from under his fingernails; yet no acknowledgement of a woman’s right to not be touched against her will? Of course there should be deterrent punishments, yet who will give these men deterrent consciousness? The Daddy state? Schools? Or collective perception of society?

You will give them this consciousness. We will give it to them. A society that has adopted feminist ideology will give it. A community that fights for women’s rights will give it. The people who should have reacted against the man who kicked a young woman on the bus the other day in İstanbul just because she was crossing her legs will give this consciousness. The street will give it. Continuous protest will give it. The We Will Stop Femicide Platform will give it. The support and donations we give to this platform will give it. The people who have the courage to react to the men who catcall women on the street will give it. The people who do not define people according to whether they have a vagina or a penis will give it. The men who can be “like a girl” and the women who can be “like a boy” by saying that what matters is being “like a human” will give this consciousness to our society. Özgecan’s slaughter is no different from any other woman’s slaughter. We cannot complete this fight without showing equal support to every woman who has been murdered, raped, harassed, belittled or left behind just for being a woman. This is not the fight of women but it’s the fight of the whole society. My heart goes out to the women who were and will be on the streets in Turkey, yesterday, today and tomorrow. This will be the new turning point of our resistance. I invite all the women of Turkey to talk about the harassment they have faced, the sexist moments they had to fight. They’ve already started with the #sendeanlat (you tell too) hashtag but the sharing shouldn’t stop here.. I invite all the men in Turkey to say “I’m a feminist” without being embarrassed. If you really are in solidarity with Özgecan, it’s time to finally take real action!

(Special thanks to Abby Comstock-Gay who helped to edit this article. She’s a woman from the US living in Turkey and she contacted me saying that she wanted to translate my article. I had already translated it by then, so she helped me with the editing. This is what being in solidarity is like!)

(This article was published in Turkish in T24 and in Greek in fylosykis.gr)

Özgecan’ın ardından gelecek feminist direniş

15/02/2015

Öfkeden midem bulanıyor. Sinirlendiğimde eklemlerimi kütürdetmek gibi yeni bir tik edindim. Parmaklarım yazmakta zorlanıyor. 29 yıllık feminist, 1 yıllık feminist aktivistim. Ben feministim deyince yüzüme gülenler bugün Özgecan Aslan’ın yasını tutuyor. Hepsinin suratına tükürmek istiyorum.

2015 yılından 46 günü geride bıraktık. Bu 46 günde Türkiye’de Özgecan da dâhil olmak üzere 37 kadın, erkek şiddetiyle katledildi. Hiçbirinin isimlerini bilmiyorsunuz. Hiçbirinin cinayeti için eylem yapmadınız. Hiçbiri için sosyal medyayı “sallamadınız.” Kadın katliamı var diye çığlık atmaktan sesim çıkmaz oldu, attığım çığlıklara “katliam kelimesi sence de biraz ağır değil mi?” diye soranlar bugün Özgecan için timsah gözyaşları döküyorlar.

Kendini feminist olarak tanımlamaktan utanan erkekler ve kadınlar, bu sistemin değişmesi için kılını kıpırdatmadan toplumsal cinsiyet rolleri içerisinde evcilik oynayan riyakârlar, bugün Özgecan diyor. Kusmak istiyorum. Bugüne kadar katledilen hangi kadın için harekete geçtiler de bugün hassasiyet şovlarını suratımıza sokuyorlar? 13 yaşında başlık parasına satılıp, 50 yaşındaki erkek sahibi tarafından her gün tecavüze uğradığı için canına kıyan bir kız çocuğundan ne farkı var Özgecan’ın? O kız çocuğunun ismini kim biliyor şu an? Kim bahsediyor ondan? Kimse. Çünkü o kız çocuğu eğitim gören bir orta sınıf mensubu değil. Kendilerini o kız çocuğunun yerine koymaktan gocunanların hepsi bugün Özgecan ile bağdaşabiliyorlar. Cesetlerin bile sınıfı var bu düzende. Cinayetin de çekeceği ilgiye göre kategorisi var ayrıca. Vahşet seviyesi arttıkça ilgi de artıyor. Tecavüze uğrayıp, öldürülen bir kadın olarak ayrıca yakılmanız ve parçalara ayrılmanız gerekiyor ki birileri sizden bahsetsin.

Özgecan’ın cinayeti ilk ortaya çıktığında, haberi üçüncü sütundan veren yayın kuruluşları, bu cinayet sosyal medyada gündem olunca haberi manşete taşıdılar. Özgecan’ı umursadıkları için değil, sitelerine “tık” getiren güncel konu olduğu için yapıyorlar bunu. 2011’de Fatih Altaylı’nın eşi tarafından bıçaklanarak öldürülen Şefika Etik’in cesedinin fotoğrafını, Habertürk gazetesinde sürmanşetten cinayet pornosu olarak vermesinden beri ne zaman bir gazetenin ilk sayfasında gördünüz kadın cinayetini? Hadi ama biraz gerekçi olalım, kadın cinayetlerini herkes sözde kınıyor; ama kimsenin umurunda değil. Gündem neyse, hassasiyetimiz de o akıntıda ilerliyor sadece.

Özgecan’ın kayıp olduğu tweetini görmüştüm üç gün önce Twitter’da. Bir pislik o tweete “yahu daha bir gün olmuş, kaybolmamıştır, daha uyanmamıştır, neden ortalığı ayağa kaldırıyorsunuz” yorumunu yazmıştı. Yani diyordu ki “bir adamın koynunda uyuyordur, rahat olun.” Dün, eşi tarafından defalarca tecavüze uğrayan kadın hakkında “ama eşiyse tecavüz değildir ki” diyen adam, bugün Özgecan için direnişte. Dün, “sokak tacizinden usandım” dediğimde bana “ama bu konudan ilgi çekmek için bahsediyorsun” diyen adam, bugün Özgecan için ağlıyor. Dün, “cinsel şiddet içeren küfürlerin kullanılmasından rahatsız oluyorum” dediğim için “yeni bir dil mi üreteceksin” diyen adam, bugün “kadın cinayetlerini durduralım” yazıyor. Pardon da, nasıl durduracağız kadın cinayetlerini? Toplumsal algıyı, normları, genel geçer kabullenmeleri yıkmadan, hadi durduruyoruz cinayetleri deyince, pof diye yok mu olacak kadın cinayetleri? “Senin ananı s.kerim” diyen adamla, seni gerçekten ve senin isteğin dışında s.ken adam arasındaki ilişkiyi anlamadan, nasıl çözeceğiz ki bu sorunu?

3 hafta kadar önce büyük bir çöküş yaşadım. Türkiye’nin farklı yerlerindeki kadınlardan gelen yardım isteği e-mailleri ve onlarca taciz, tecavüz, şiddet, cinayet hikâyeleri arasında “ben tek başıma ne yapabilirim ki” sorusu beynimde yankılanırken, hıçkırıklarımı yutamadım. Başlayıp yazamadığım yazılar, yardım etmek isteyip edemediğim kadınlar üzerime çöktü. Bir tüfek edinmek istedim; silahlı bir örgüt kurmak. Sokak tacizcilerini avlayan sokak timi, kadınları döven erkekleri takip eden ayrı bir tim, tecavüzcüleri avlayan ayrı bir tim ve kadınları katleden adamları katledecek bir tim daha. Delirdiğimi düşünüyorsunuz muhtemelen; ama ben deliliği bile ataerkinin icat ettiğini düşünecek kıvama geldim.

Tamam, madem akıllı olan sizlersiniz, o halde soruyorum, başlı başına erkek olan devletin elinden çözüm beklemek mi özgürleştirecek kadınları? Hele ki Türkiye’de… Kadın erkek eşitliğini yaradılış (o F harfi ile başlayan İslami terimi kullanmayı reddediyorum) üzerinden tanımlayan ve var olmadığını iddia eden bir Cumhurbaşkanı mı engelleyecek kadın katliamını? Belki bilmiyorsunuz ama Türkiye’de bir kadın bakanlığı dahi yok. “Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı” kapsamında değerlendiriliyor kadınlar. Kadının varlığını sadece aile içinde tanımlayan bu bakanlığın başındaki Ayşenur İslam “Türkiye’deki kadın cinayetlerini sağır sultana duyurmanın anlamı yok” diyebiliyor. Kadın örgütleriyle görüşmeyi dahi reddeden bu “kadın” bakan mı çözecek bu sorunu? Doğan her çocuk için ödeme yapan devlet mi çözecek bu sorunu? Kutsal anneleri ev işçisi haline getiren devlet? Cidden mi? Tecavüzleri engellemek için erkeklere seks işçileri ile sevişebilsin diye ödenek çıkarmayı öneren avukatlar mı çözecek? İdam cezası gelsin diyen kendini bilmezler, hangi ülkede yaşadıklarının bilincindeler mi acaba? İran, Afganistan gibi İslami rejimle yönetilen ülkelerde tecavüze uğrayan kadınların bu suça müdahil olduğu düşünüldüğü için idam edildiğini bilmiyorlar mı? Hadi gelsin idam cezası, padişahımız nasıl uygular onu görürüz hep beraber.

İçim acıyor düşününce, Özgecan ona tecavüz etmeye çalışan minibüs şoförü Suphi Altındöken’e karşı direnmiş. Yüzüne biber gazı sıkmış, yanaklarını tırnaklamış. Suphi Altındöken tırnaklarındaki DNA bulunmasın diye ellerini kesip yakacak bilgiye sahip; fakat bir kadına isteği dışında dokunmaması gerektiği bilgisine sahip değil. Caydırıcı cezalar olsun, olsun tabi de, caydıracak bilinci kim verecek bu adamlara? Devlet baba mı? Okul mu? Yoksa kolektif toplum algısı mı?

Sen vereceksin bu bilinci. Biz vereceğiz. Feminizm ideolojisini benimsemiş toplum verecek. Kadın hakları için mücadele veren halk verecek. Geçen gün bacak bacak üzerine atarak otobüste oturduğu için tekme yiyen bir kadın direndiğinde “yahu bir tekme altı üstü, neden abartıyorsun” diyen insanlara karşı sesini çıkaranlar verecek. Sokak verecek cevabı. Düzenli eylemler verecek. Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu verecek. Bu platforma verilen destek ve yapılan bağışlar verecek. Sokakta bir kadına laf atan adama tepki verme cesaretini gösterenler verecek. Bir vajina ya da penisin insanların kim olduğunu belirlemesine izin vermeyenler verecek. “Kız gibi” davranabilen erkekler, “erkek gibi” olabilen kadınlar, asıl olayın “insan gibi” olmak olduğunu anlatarak verecekler bu bilinci.

Özgecan’ın katledilmesi, diğer tüm kadınların katledilmesinden farklı değil. Katledilen, tecavüze uğrayan, tacize uğrayan, aşağılanan, sırf kadın olduğu için geride bırakılan tüm kadınlara eşit desteğimizi göstermeden bu savaşı tamamlayamayız. Bu sadece kadınların mücadelesi değil, bu tüm toplumun mücadelesi. Dün, bugün ve yarın sokaklarda olan, olacak olan herkese selam olsun. Bu bizim direnişimizin yeni miladı olsun. Tüm kadınları, utanmadan yaşadıkları tacizleri, mücadele etmek zorunda kaldıkları cinsiyetçi anları anlatmaya davet ediyorum. Tüm erkekleri, utanmadan “ben feministim” demeye davet ediyorum. Madem bu kadar yanındasınız Özgecan’ın, bu konuda samimi olarak harekete geçtiğinizi göstermenin zamanı geldi artık.

(Bu yazı aynı zamanda T24 ve Sendika.org‘da yayınlanmıştır.)